” Filmlerin son sahnesini sevmem. Çünkü kamera giderek yükselir, çatıdan çıkacak gibi olur ve sen de biteceğini anlarsın ya, bundan nefret ederim. Küçük bir kızken hile yapardım. Çekoslovakya’da. Son sahne başlamadan önce sinemadan çıkardım. Ve film sonsuza dek devam ederdi. ”
6 yorum, Mayıs 11, 2013
”Bugünü yaşanabilir hale getiriyordu. Kendimizi bir binanın tepesinden hep beraber boşluğa bırakmayışımızın nedeni yarındı. ”
1 yorum, Mayıs 10, 2013
Sonra çok mutlu olacağın sabahların oluyor. Kahvaltılara tutkunsun ve en sevdiğin şarkı fizy’de ilk sırada. Daha ne olsun?
Hayatında çok kötü anlara tanık olmamış kişilerin mutlu olması zordur. Hayatı hep mizah genişliğinde ve okuduğu öykülere ölçüt olarak yaşar. Kendine bir karakter oluşturur belki de, salt mutlu olabilmek için. Uyandığı sabahların akşamı olacağını düşünmez bazen, sonra da bünyesi değişir. Aslında mutlu olmaya çalışan insan ferahlığı diye bir şey var. Tüm her şeyini adar mutluluğa, daha önemli bir şey yoktur onun için, neden olsun?
Kahvaltılar, okunmamış bir şiir, dinlenilmiş en güzel şarkı, sade bir hayat, bolca sarılma.
Hayır yani, bir insan için daha ne olsun?
7 yorum, Nisan 16, 2013
Hastalıktan korkmadım, misafirinden korktuğum kadar.
2 yorum, Nisan 11, 2013
